Şu ana kadar ki görevim engellilere ingilizce öğretimi ile ilgili bi siteyi incelemkti. Uc kişi grup olarak çalışıp siteyi inceledik ve rapor yazdık. Görev görevdir diyerek yaptığımız ama cok zevk alamadığımız bi görevdi:) Gören ellere gitmeye baslayınca acıkcası fikirlerim oldukçe değişti. Orda yaptığımız şeyin onlardan çok bize ne kadar çok şey kattığını hissederek yapmaya başladığım için görevimi, community service nihayet benim için bi ders olmaktan çıktı ve gercekten amacım gönüllü hizmet olabildi. Bence bundan sonraki senelerde böyle bire bir iletişim halinde olunabilecek görevlere daha çok ağırlık verilmeli.
Benim işlerim hep birebir engellilerle çalışmak oldu. Birebir insanlarla olduğum için hepsinden bir şey öğrendiğimi söylemem münkün. İnsanoğlu ne kadar şanslı olduğunu görmüyor bazen,bazen de bu şansını kimseyle paylaşmayacak kadar bencil olabiliyor. İşe yaramanın verdiği huzur bambaşka bir şey, bir insanı gülümsetmeden o günü verimli geçirdim dememeli insan. Ağlatmak çok kolaydır, önemli olan bir şeyler yapabilmek onlar için. Yaşamadan, bilmeden öğrenilmez bu yüzden her insanın hayatında böyle bir tecrübe edinmesi gerekir. Karşıdan konuşmak hep kolay olmuştur.
Aslında anlatmak çok zor, ama keyifli, huzurlu, mutlu tabi bazen de hüzünlü demek belki bir nebze anlatır duygularımı. Hayatta kendimden başka insanların da olduğunu bir kez daha hatırlamak paha biçilemez. Birilerinin sana “Lütfen gitme.”, “Biraz daha kal.” ya da “Bir daha ne zaman gelirsin?” demesi kadar insanı mutlu edecek az şey vardır hayatta. Birilerine yardım edebilmek, yaralarına az da olsa derman olmaya, boşlukları doldurmaya çalışmak çok anlamlı. Daha önce böyle bir kuruluşla çalışmamıştım. Bu yüzden bu deneyimimin özel ve önemli bir yeri var hayatımda geç kalmış bir projeye başlamama vesile olduğu için. Şimdi daha iyi anlıyorum ki hepimizin bazı sosyal sorumlulukları var bu toplumda. Engelli insanlara, onların ilgi ve ihtiyaçlarına karşı kayıtsız olmama ve onlara yardımcı olabilme konusunda gereken çabayı gösterilebilme bunlardan sadece bazıları. Bu halkanın bir parçası olmak çok güzel ve keyif verici.
Hepinize merhaba, yorumlarınızı keyifle takip ediyorum. Topluma hizmet uygulamalarını birebir yaşamış olmanız, paylaştığınız kazanımlarınız sizden sonra bu süreçte yer alacaklar için yol gösterici olacak. Devamını grubumuzun geri kalanından bekliyoruz!
Görenellerin bende uyandırdığı duygular çok başka.O okula girince sanki bambaşka bir dünyaya adım atıyorsunuz. Onlar gözleriyle belki hiç göremediği bir dünyada yaşıyor, derslerde hayvanları renkleri öğreniyorlar; hiç görmedikleri hayvanları, hiç görmedikleri renkleri... "öğretmenim siz hiç papağan gördünüz mü nasıl bişey?" diye sorduklarında duygulanmamak gözyaşlarınıza hakim olmak o kadar zorki... Herbirinin farklı yaşanmışlıkları var, farkı zorluklar yaşamışlar. Birebir çalıştığım öğrencilerden birinin bundan önceki gittiği devlet okulunda öğretmeni tarafından "sen öğrenemezsin" diye bir köşeye atılıp senelerce görmezden gelindiği onların yaşanmışlıklarından sadece bir tanesi. Dışardan mutlu görünüyorlar, zorluklarla mücadele etmeleri gerektiğini öğrenmişler,ama herbirinin içinde saklı bir burukluk var aslında. Nasıl olmasın ki, görmedikleri bir hayatı yaşıyorlar. İyiki bunları yaşama fırsatım oldu.
Ders vererek göreve başladım, ilk tanışmamı hiç unutmayacağım. Ben bir kelimeyi anlatmaya çalışıyorum kendimce, sonra gelen cümle ' ama ben hayal edemem ki...', sonra anlıyorum ne yaptığımı, yurda dönene dek bu cümleyi düşünüyorum...
Göreneller:) Bu konuda arkadaşlarıma katılmamak elde değil...O yaşam dolu çocuklar, o kararlılık insanı nasıl etkiliyor.. Öyle içten şarkı söylüyorlardı ki ziyarete gittiğimizde, hele o azimleri.. Ben başbakan olucam diyen o ses... Memleketimden birini orda görmek, nerelisin sen, Düzce dememle içindeki o ışıltı, aynı takımı da tutuyoruz Özlem abla, ne çok ortak yönümüz var...Ben de Odtü'de İngilizce Öğretmenliği istiyorum demesi.. Yaşama küsmeden, barışık olmak bu olmalı diyorum...kesinlikle bu olmalı..
Benim yaptığım işler genel anlamda görev niteliği ve insanlardan uzak olduğundan pek bir şey hissettiğimi söylemeyeceğim ama göreneller ziyareti gayet güzeldi. Orada çocukların çalışma azmini görünce cidden duygulandım. İnşallah gelecekte istedikleri yerlerde olurlar. Onların daha fazla motivasyona ihtiyacı var. Ve daha çok yardıma...
İnsan dünyayı daha iyi anlamak için kesinlike yaşamalı bu deneyimi. Göreneller'e gitmek, orada çocuklarla konuşmak, onlara ders anlatmak, bir şeylere faydan dokuduğunu hissetmek o kdar güzel şeyler ki. Ne kadar çok imkanımız var aslında ve ne kadar boşa harcıyoruz vaktimizi. Oysa bu çocuklar öyle değil. İmkansızlıklarından imkan yaratmaya çalışıyorlar. Tabi ki bunda başlarındaki öğretmenlerin de büyük etkisi var. Biz onları çaresiz olarak görsek de onlar kendilerini çaresiz hissetmiyorlar ve yapabileceklerinin en iyisini yapıyorlar. Daha ötesi yok bence. Yine de üzülüyorum onlar için. Göremiyorlar. Yaşamı yaşam yapan güzellikleri göremiyorlar. Gerçi düşününce biz ne kdar görüyoruz ki o güzellikleri?Yaşam telaşı içinde kaçırdığımız güzellikleri görmek istiyor onlar haklı olarak o güzellikleri bizim de kaçırdığımızı bilmeyerek...
Emine ÖZCAN Yaa, arkadaşlar yorumlarınızı okudum, duygularıma tercüman olmuşssunuz gerçekten(bu klişe cümle burda tam yerine oturdu bence:).. Biz 3 kişi accessenglish adlı bir siteyle ilgili çalışma yaptık Göreneller'e gidene kadar. Seval'in de dediği gibi,bizim için öyle 'hevesle' yapılabilecek bir iş değildi bu:)Çok fazla kendimi birilerine yardım ediyor gibi de hissetmedim açıkçası:( Ama Göreneller'e giderken inanın her seferinde ayrı bir heyecanla gittim. Bana insanlığımı hatırlattılar tekrar o çoçuklar, oradaki öğretmenler. Asıl benim için terapi oldu bu gidişler. Ya dedim kendime evet bak sen de birilerine yararlı olabiliyorsun. Kendimi biraz daha değerli hissettim belki de.. Tabi bazen gaf yapmadık da değil: Arkadaşlar bu şekli dikkatle inceleyelim , sonra da farkedip hemen, ya da durun ben size şekli anlatayım deyivermişim bir gün:(
Ayrıca bu dersi aldıktan sonra, etrafıma daha bir farklı bakmaya başladım. Gerek farklı fakültelere, gerek yurtlara giriş çıkışlarda hep dikkat ediyorum şimdi. Acaba engelli birisi buradan yürüse zorlanır mıydı diye.. Ya da kaldırımlara bakıyorum ne kadar düzgün yürümek için diye.. Çünkü görme engelli öğrencilerimle biraz yürüyüş imkanım oldu,(onlarla beraber engelliler haftasında gösterilere gittik)ve yol boyunca bu konuda ki eksikliklerden ne kadar muzdarip olduklarını gördüm..Bizim şimdiye kadar üzerinde durup düşünmediğimiz şeyler aslında nasıl önemliymiş halbuki...
Şu ana kadar ki görevim engellilere ingilizce öğretimi ile ilgili bi siteyi incelemkti. Uc kişi grup olarak çalışıp siteyi inceledik ve rapor yazdık. Görev görevdir diyerek yaptığımız ama cok zevk alamadığımız bi görevdi:) Gören ellere gitmeye baslayınca acıkcası fikirlerim oldukçe değişti. Orda yaptığımız şeyin onlardan çok bize ne kadar çok şey kattığını hissederek yapmaya başladığım için görevimi, community service nihayet benim için bi ders olmaktan çıktı ve gercekten amacım gönüllü hizmet olabildi. Bence bundan sonraki senelerde böyle bire bir iletişim halinde olunabilecek görevlere daha çok ağırlık verilmeli.
YanıtlaSilBenim işlerim hep birebir engellilerle çalışmak oldu. Birebir insanlarla olduğum için hepsinden bir şey öğrendiğimi söylemem münkün. İnsanoğlu ne kadar şanslı olduğunu görmüyor bazen,bazen de bu şansını kimseyle paylaşmayacak kadar bencil olabiliyor. İşe yaramanın verdiği huzur bambaşka bir şey, bir insanı gülümsetmeden o günü verimli geçirdim dememeli insan. Ağlatmak çok kolaydır, önemli olan bir şeyler yapabilmek onlar için. Yaşamadan, bilmeden öğrenilmez bu yüzden her insanın hayatında böyle bir tecrübe edinmesi gerekir. Karşıdan konuşmak hep kolay olmuştur.
YanıtlaSilAslında anlatmak çok zor, ama keyifli, huzurlu, mutlu tabi bazen de hüzünlü demek belki bir nebze anlatır duygularımı. Hayatta kendimden başka insanların da olduğunu bir kez daha hatırlamak paha biçilemez. Birilerinin sana “Lütfen gitme.”, “Biraz daha kal.” ya da “Bir daha ne zaman gelirsin?” demesi kadar insanı mutlu edecek az şey vardır hayatta. Birilerine yardım edebilmek, yaralarına az da olsa derman olmaya, boşlukları doldurmaya çalışmak çok anlamlı. Daha önce böyle bir kuruluşla çalışmamıştım. Bu yüzden bu deneyimimin özel ve önemli bir yeri var hayatımda geç kalmış bir projeye başlamama vesile olduğu için. Şimdi daha iyi anlıyorum ki hepimizin bazı sosyal sorumlulukları var bu toplumda. Engelli insanlara, onların ilgi ve ihtiyaçlarına karşı kayıtsız olmama ve onlara yardımcı olabilme konusunda gereken çabayı gösterilebilme bunlardan sadece bazıları. Bu halkanın bir parçası olmak çok güzel ve keyif verici.
YanıtlaSilHepinize merhaba, yorumlarınızı keyifle takip ediyorum. Topluma hizmet uygulamalarını birebir yaşamış olmanız, paylaştığınız kazanımlarınız sizden sonra bu süreçte yer alacaklar için yol gösterici olacak. Devamını grubumuzun geri kalanından bekliyoruz!
YanıtlaSilHale hoca:)
Bu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSilGörenellerin bende uyandırdığı duygular çok başka.O okula girince sanki bambaşka bir dünyaya adım atıyorsunuz. Onlar gözleriyle belki hiç göremediği bir dünyada yaşıyor, derslerde hayvanları renkleri öğreniyorlar; hiç görmedikleri hayvanları, hiç görmedikleri renkleri... "öğretmenim siz hiç papağan gördünüz mü nasıl bişey?" diye sorduklarında duygulanmamak gözyaşlarınıza hakim olmak o kadar zorki... Herbirinin farklı yaşanmışlıkları var, farkı zorluklar yaşamışlar. Birebir çalıştığım öğrencilerden birinin bundan önceki gittiği devlet okulunda öğretmeni tarafından "sen öğrenemezsin" diye bir köşeye atılıp senelerce görmezden gelindiği onların yaşanmışlıklarından sadece bir tanesi. Dışardan mutlu görünüyorlar, zorluklarla mücadele etmeleri gerektiğini öğrenmişler,ama herbirinin içinde saklı bir burukluk var aslında. Nasıl olmasın ki, görmedikleri bir hayatı yaşıyorlar. İyiki bunları yaşama fırsatım oldu.
YanıtlaSilÖzlem Özbakış
YanıtlaSilDers vererek göreve başladım, ilk tanışmamı hiç unutmayacağım. Ben bir kelimeyi anlatmaya çalışıyorum kendimce, sonra gelen cümle ' ama ben hayal edemem ki...', sonra anlıyorum ne yaptığımı, yurda dönene dek bu cümleyi düşünüyorum...
Göreneller:) Bu konuda arkadaşlarıma katılmamak elde değil...O yaşam dolu çocuklar, o kararlılık insanı nasıl etkiliyor.. Öyle içten şarkı söylüyorlardı ki ziyarete gittiğimizde, hele o azimleri.. Ben başbakan olucam diyen o ses... Memleketimden birini orda görmek, nerelisin sen, Düzce dememle içindeki o ışıltı, aynı takımı da tutuyoruz Özlem abla, ne çok ortak yönümüz var...Ben de Odtü'de İngilizce Öğretmenliği istiyorum demesi..
Yaşama küsmeden, barışık olmak bu olmalı diyorum...kesinlikle bu olmalı..
Benim yaptığım işler genel anlamda görev niteliği ve insanlardan uzak olduğundan pek bir şey hissettiğimi söylemeyeceğim ama göreneller ziyareti gayet güzeldi. Orada çocukların çalışma azmini görünce cidden duygulandım. İnşallah gelecekte istedikleri yerlerde olurlar. Onların daha fazla motivasyona ihtiyacı var. Ve daha çok yardıma...
YanıtlaSilİnsan dünyayı daha iyi anlamak için kesinlike yaşamalı bu deneyimi. Göreneller'e gitmek, orada çocuklarla konuşmak, onlara ders anlatmak, bir şeylere faydan dokuduğunu hissetmek o kdar güzel şeyler ki. Ne kadar çok imkanımız var aslında ve ne kadar boşa harcıyoruz vaktimizi. Oysa bu çocuklar öyle değil. İmkansızlıklarından imkan yaratmaya çalışıyorlar. Tabi ki bunda başlarındaki öğretmenlerin de büyük etkisi var. Biz onları çaresiz olarak görsek de onlar kendilerini çaresiz hissetmiyorlar ve yapabileceklerinin en iyisini yapıyorlar. Daha ötesi yok bence. Yine de üzülüyorum onlar için. Göremiyorlar. Yaşamı yaşam yapan güzellikleri göremiyorlar. Gerçi düşününce biz ne kdar görüyoruz ki o güzellikleri?Yaşam telaşı içinde kaçırdığımız güzellikleri görmek istiyor onlar haklı olarak o güzellikleri bizim de kaçırdığımızı bilmeyerek...
YanıtlaSilEmine ÖZCAN
YanıtlaSilYaa, arkadaşlar yorumlarınızı okudum, duygularıma tercüman olmuşssunuz gerçekten(bu klişe cümle burda tam yerine oturdu bence:).. Biz 3 kişi accessenglish adlı bir siteyle ilgili çalışma yaptık Göreneller'e gidene kadar. Seval'in de dediği gibi,bizim için öyle 'hevesle' yapılabilecek bir iş değildi bu:)Çok fazla kendimi birilerine yardım ediyor gibi de hissetmedim açıkçası:( Ama Göreneller'e giderken inanın her seferinde ayrı bir heyecanla gittim. Bana insanlığımı hatırlattılar tekrar o çoçuklar, oradaki öğretmenler. Asıl benim için terapi oldu bu gidişler. Ya dedim kendime evet bak sen de birilerine yararlı olabiliyorsun. Kendimi biraz daha değerli hissettim belki de..
Tabi bazen gaf yapmadık da değil:
Arkadaşlar bu şekli dikkatle inceleyelim , sonra da farkedip hemen, ya da durun ben size şekli anlatayım deyivermişim bir gün:(
Ayrıca bu dersi aldıktan sonra, etrafıma daha bir farklı bakmaya başladım. Gerek farklı fakültelere, gerek yurtlara giriş çıkışlarda hep dikkat ediyorum şimdi. Acaba engelli birisi buradan yürüse zorlanır mıydı diye.. Ya da kaldırımlara bakıyorum ne kadar düzgün yürümek için diye.. Çünkü görme engelli öğrencilerimle biraz yürüyüş imkanım oldu,(onlarla beraber engelliler haftasında gösterilere gittik)ve yol boyunca bu konuda ki eksikliklerden ne kadar muzdarip olduklarını gördüm..Bizim şimdiye kadar üzerinde durup düşünmediğimiz şeyler aslında nasıl önemliymiş halbuki...
YanıtlaSil